Ruhumun Dirilişi

Ruhumun Dirilişi

Kalbimiz bile acıyor bazen...

Hiç olmadığı kadar yığılıyoruz yere...

Her ağacın altı dar geliyor gökyüzünü izliyor gözlerimiz, izliyor da sanki sığamıyor altına...

Yoruluyor anlatmaktan anlatamamaktan ve dahası anlaşılmamaktan...

Son günlerimizden biraz anlatmak istiyorum okuyunca evet bende yaşadım diyecekler elbette olacaktır...

Üst üste daraldık her hal, sesimizde çıkmaz olmuş herhalde...

Uyumak istedik kocaman geceler ve en derin hali ile...

Çok tuhaf ve belki huysuz...

Kırıldık bir şey beklemekten vazgeçerek...

Gitmek istedik ama sonra aslında her şeyin bizimle olduğunu hatırlayana kadar...

Sonra yine susup dinlemeye karar verdik...

Kimi olursa olsun ne anlatacak olursa olsun, vazgeçtik konuşmaktan duyulmayan çığlıklardan...

Dinledik öylece...

Zaman kaybetmeden ne desem boş demeden..

Akla ziyan duyuracaklarım olsa dahi, ihtimalleri düşünmeden

Sonra hemen bir ayet düştü gönlüme, aklıma, tevafukum oldu sanki "İnsanlar, “İnandık” demekle imtihan edilmeden bırakılacaklarını mı zannederler."

Ne kadar açık nasıl da anlamlı... Herkes küçük ve büyük yaşıyor, yaşlanıyordu...

Gülüyor veya ağlıyor ama ne ölüm ölüyor ne kabir kapısı kapanıyordu...

Her daim vakit öylece geçip gidiyordu...

Bizler elbette imtihan olacak, düşecek yorulacak ama sonra tekrar kalkıp devam edecek Ta ki her şeyin sahibine kavuşana dek...

Öyle işte dinledim ben ve görüp anladım ki ne bu sıkıntılar da ben yalnızım ne de bana anlatanların kendisi...

Allah imtihanlarımızı kolay eylesin...

Unutmayalım ki samimi bir gidiş neleri yanında getirir... ""Şüphesiz, Rabbin sana verecek ve sen de hoşnut olacaksın.""

Selâmün aleyküm

Ayşe Haksever

 

2 YORUMLAR

    Bu KONUYA henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu sen yaz...
YORUM YAZ